Ik was zestien jaar oud toen ik voor het eerst bij de gender-kliniek aankwam. Na drie maanden: groen licht voor testosteron.

De eerste jaren

In het begin voelde het goed. Ik had een gemeenschap, een identiteit, een verklaring voor alles. Mijn stem zakte. Ik groeide baardgroei. En voor een tijdje dacht ik: dit is het.

Maar de depressie verdween niet. De angst bleef. En langzaam begon ik te twijfelen.

Het besef

Op mijn twintigste begon ik met een goede therapeut die niet gespecialiseerd was in gender. Ze stelde vragen die niemand eerder had gesteld. Stukje bij stukje begon ik te begrijpen dat mijn gevoel van "geen meisje zijn" niet biologisch was — het was een reactie op trauma en sociale druk.

Nu

Ik ben 23. Ik detransitioneer. Mijn stem is permanent veranderd. Mijn onvruchtbaarheid is waarschijnlijk permanent. En ik rouw om wat ik mezelf had kunnen besparen als iemand mij beter had geholpen op mijn zestiende.

Ik ben niet boos op transgender personen. Ik ben boos op een systeem dat mij niet heeft beschermd.