Ik ben 28 jaar. Negen jaar geleden begon ik aan een transitie die ik dacht dat mijn leven zou veranderen. Dat deed het — maar niet op de manier die ik had gehoopt.

Waarom ik transitoneerde

Op het internet vond ik een verklaring: ik was een vrouw in een mannelijk lichaam. De trans-gemeenschap omarmde me. Op mijn negentiende begon ik met oestrogeen. Op mijn 22e onderwierp ik me aan een vaginoplastiek. De hersteltijd was lang en pijnlijk. Complicaties. Meerdere correctieve operaties.

Het begin van de twijfel

Ik was zo zeker geweest. Maar diep van binnen begon iets te knagen. De operatie loste mijn problemen niet op. Een therapeut vroeg me: "Wanneer ben je voor het eerst gelukkig geweest?" Het antwoord was: als tiener, vóórdat ik in de trans-wereld stapte.

Nu

Detransitie is niet eenvoudig. Mijn lichaam is permanent veranderd. Maar ik ben eindelijk eerlijk met mezelf. Had iemand mij als 19-jarige kunnen beschermen? Had een betere screening dit kunnen voorkomen? Ik denk van wel.